'De adrenaline moet stromen tijdens het schilderen, dat voelt prettig.’
Judith Krebbekx aan het woord
Door Saskia van Haaren
Als ze in haar atelier in Meerssen aan het werk is, draait ze muziek met een opzwepende beat. ‘Het onderwerp van mijn schilderijen is al zo sereen, met klassieke muziek erbij zou het té sereen worden. De adrenaline moet stromen tijdens het schilderen, dat voelt prettig.’
Judith Krebbekx (1967), van wie Museum Catharijneconvent onlangs drie schilderijen aankocht, vertelt over haar passie voor de schilderkunst. Een van de schilderijen, Het witte kind en de rode lucht, siert sinds kort de entreehal van het museum. Het is een monumentaal stuk en intrigeert meteen door vorm en kleur. Maria is afgebeeld met het Christuskind op schoot. De indringende rode lucht op de achtergrond geeft een dramatisch effect, het doet denken aan een Toscaans landschap met cypressen. Het vormt een groot contrast met het witte kind op de voorgrond. Je vraagt je af: leeft het kind of is het dood?
Maria als troost
Hoewel Krebbekx vaak religieuze thema’s schildert, noemt zij zichzelf niet religieus. ‘Ik kan de behoefte van mensen aan religie goed begrijpen. Het geeft houvast en het gevoel dat we gezien worden. Je kunt ergens troost zoeken.’
Tijdens een werkreis in Spanje zag ze een processie, waarbij een prachtig versierd Mariabeeld werd meegedragen door de stad. Mensen waren in extase en diep ontroerd, de Mariaverering heeft daar een sterke traditie. ‘Als kind krijg je als je valt een kusje op je knie van je moeder, maar wie zorgt voor jou in je verdere leven? Maria biedt troost en begrip. Het beeld van Maria is zo sterk dat wat je ook doet met de figuur van Maria, hoe je haar ook voorstelt, gestileerd, geabstraheerd, in uitgeknipte vorm, ze blijft alle betekenissen in zich dragen. Ze is dé moeder en voor iedereen herkenbaar.’
Passie voor schilderkunst
Als kind wist Krebbekx al dat ze naar de kunstacademie wilde. Ze begon met fotografie, maar besloot na twee jaar over te stappen naar de schilderkunst, waar haar passie ligt. ‘Bij fotografie weet je wat het resultaat is, bij schilderen weet je dat nooit precies. Je begint met een idee en gaandeweg het proces ontstaat er een beeld dat nieuw is. Het is nog nooit gemaakt, nooit eerder gezien, ook niet in mijn hoofd. Dit is wezenlijk.’ Wel kleurt haar interesse voor de fotografie haar manier van kijken naar de wereld. ‘Het kader is van belang, het is een soort zoeker. Welk onderdeel laat je zien? Soms valt iets buiten het kader. Soms zijn vormen ingeklemd binnen een kader, waardoor het schilderij letterlijk een beklemmend effect kan krijgen.’
Piëta: altijd actueel
Judith Krebbekx schildert monumentale werken zoals de Piëta, waarvan zowel de voorstudie als het schilderij uit 2009 door het museum zijn aangekocht.
Dichtbij zie je kleur en schaduw, dichte en transparante vormen, uitgeknipt versus overlappend, verfijnde tegenover ondersteunende vlakken. Pas vanaf een afstand zie je eigenlijk het onderwerp van het schilderij.
Vorm en kleur spelen een grote rol. Judith Krebbekx werkt veel met ‘non-kleuren’, zoals zij ze noemt, ‘dat kunnen op zichzelf lelijke kleuren zijn’, zegt ze, ‘maar hun kracht is dat ze alles wat ernaast staat ontzettend belangrijk maken, zowel de vorm als de kleur. Een grote inspirator voor mij is de schilder Morandi (1890-1964), die veel met warme en koele grijstinten werkt.’
Het thema van de Piëta is universeel en eigenlijk heel actueel. ‘Je ziet dergelijke beelden vaak genoeg terug op het journaal; een moeder met haar dode kind in haar armen, het is afschuwelijk om te zien, het grijpt in op onze oerangst.’
Een bijzonder aspect binnen het werk van Judith Krebbekx is dat zij Maria soms het gezicht van een kind geeft. ‘Maria is rein, zonder erfzonde. Ze wordt altijd afgebeeld als jonge vrouw, door een kindergezicht benadruk je het reine. Je kunt het ook zien als cyclus in de tijd: de moeder verdwijnt, het kind komt; het verleden gaat en de toekomst is.’ Beeldend is het spannend dat er in de monumentaliteit van de schilderijen opeens iets heel fijns en zachts verschijnt vanuit een andere schilderkunstige wereld.
Sinners and Saviors
Momenteel werkt Judith Krebbekx aan de serie schilderijen Sinners and Saviors, ook hierbij geïnspireerd door de christelijke traditie. De sinners zijn schijnheiligen, duistere loerende gezichten of clowns, die hun emotie of ware bedoelingen verstoppen. De saviors zijn beschermheiligen zoals Lucia en Aegidius met het hert. ‘Het grappige aan beschermheiligen is dat ze werkelijk voor allerlei alledaagse dingen ingezet werden, van meer of minder regen tot zelfs de bescherming tegen boze schoonmoeders. Dit laat zien hoe dicht deze heiligen en hun afbeeldingen bij de mensen en het leven staan.’
Van atelier naar museum
Op de vraag wat ze ervan vindt dat haar schilderijen nu in het museum hangen, vertelt ze: ‘Toen ik net begonnen was met het schilderen van religieuze thema’s dacht ik: ‘wat zou het mooi zijn als mijn werk in Museum Catharijneconvent zou hangen, daar zou het zo op zijn plek zijn. Het vervult me met trots dat het museum drie werken heeft aangekocht, al blijft het altijd raar dat iets waar je zo geconcentreerd aan hebt gewerkt opeens weg is uit je omgeving. Het is wel fijn dat het werk nu wordt gezien, kunst moet misschien wel een dialoog aangaan met kijkers om bestaansrecht te hebben. De manier van kunst presenteren in dit museum is bijna theatraal en omdat ik met mijn composities en verhalen een soort theaters schilder, sluit dit zo goed aan.’
Het werk van Judith Krebbekx bevindt zich onder meer in musea, bedrijfscollecties en particuliere verzamelingen (Museum Van Bommel Van Dam, Gemeentemuseum Weert, CBK Bonnefantenmuseum, SBK Stedelijk Museum Schiedam, collectie ABN AMRO, Provincie Limburg, Océ van der Grinten, PGGM, Aegon, Rijksakademie).
Je eigen website maken!